Aya

Overzicht

(2019-05-26)

1. Disclaimer

2. Depressie

2.1 Fakers

2.2 Opgesloten

2.3 Luxeprobleem

3. Cosplay

3.1 Vocaloid

3.2 Ika Musume (Squid Girl)

3.3 Yoshino

3.4 Honouka Kousaka

3.5 Aliexpress

3.6 Cosplays

3.6.1 Dames

3.6.2 Community

3.7 Lolita

4. Reacties

4.1 Algemeen

4.2 Cosplayers

4.3 Familie

4.4 Werk

4.5 Gemeente

4.6 Professionele hulp

4.7 Aandachtshoer

5. Contact met Aya

5.1 Kleding

5.2 Moeilijk

5.3 Luisteren

5.4 Praten

5.5 Gezichtsblind

5.6 Gehoor

5.7 Vrienden van Aya

6. Medisch

6.1 Dokter

6.2 TIP

6.3 Dagje Knokke

6.4 Ontharing

6.4.1 Laserontharing 1

6.4.2 Laserontharing 2

6.4.3 Elektrolyse

6.4.3.1 Gezicht 1

6.4.3.2 Volgeboekt

6.4.3.3 Genitaal

6.4.3.4 Gezicht 2

6.5 Logopedie

6.5.1 Eerste poging

6.5.1.1 Niet geloofd

6.5.1.2 Niet goed genoeg

6.5.1.3 NKO

6.5.1.4 Tilt

6.5.1.5 Genoeg is genoeg

6.5.1.6 Gevaarlijk

6.5.2 Tweede poging

6.6 Psycholoog

6.7 Endocrinoloog

6.7.1 Hormonen

6.7.2 Botscan

7. Identiteit

7.1 Naam

7.2 Gemeente

7.2.1 Eerste contact

7.2.2 Eerste verklaring

7.2.3 Definitieve verklaring

7.2.4 Nieuwe aanvraag

7.2.5 Afhalen definitieve kaart

7.3 Officieel

7.4 Werk

8. Dankwoord


1. Disclaimer

Ik ben niet goed in spreken en schrijven. Ik garandeer ook niet dat alles in de juiste volgorde staat. Tijd is voor mij een erg vaag begrip.

Ik ben veel te eerlijk. Of brutaal. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik ben slecht in liegen. Ik heb er de wil en de energie niet voor. Ik ben nogal kort en bot in mijn manier van doen en dat komt vaak hautain over. Dat is niet de bedoeling. Ik ben mezelf niet als ik van elke zin een suikerspin moet maken. Kort samengevat: ik werd nog nooit beschuldigd van diplomatisch te zijn.

Ik heb nooit geloofd dat mensen kunnen veranderen. Toch wil ik het wel proberen. Slechte gewoontes afleren is niet gemakkelijk.

Als ik iets negatief zeg over iemand dan wil dat gewoon zeggen dat ik een negatieve ervaring had. Dat wil daarom niet zeggen dat ik vind dat die persoon levend ritueel verbrand moet worden. Dat wil ook niet per se zeggen dat die persoon dat met opzet deed.

Ik schreef dit vooral voor mezelf. Ik schreef dit omdat ik sommige dingen niet wil uitleggen of omdat ik geen zin heb om mezelf te herhalen.

Als ik niets zeg dan ben ik niet "open" of "eerlijk" genoeg en als ik wel iets over mezelf vertel dan ben ik een aandachtshoer. Het is moeilijk om goed te doen voor iedereen.

Ik heb een mening. Het mogen hebben van een mening is veelal afhankelijk van wie je kent en van het aantal facebookvrienden of patreon supporters dat je hebt. Als jij vindt dat ik niet aan die criteria voldoe om een mening te mogen hebben dan is dat bijzonder jammer.

Er zullen vast wel mensen zijn die mij niet begrijpen of mijn verhaal zwak vinden. Het zal mij een zorg wezen. Ik ben maar weinig mensen verantwoording verschuldigd. Ik heb niet veel vrienden maar wel de juiste vrienden. Ik ben gelukkig met wie ik nu ben. Ik ben dankbaar voor wat ik nu heb. Ik kan dingen doen die ik graag doe. Ik kan dingen leuk vinden die ik leuk vind. Ik kan me kleden zoals ik wil. Ik heb dingen om naar uit te kijken.

2. Depressie

2.1 Fakers

Het is moeilijk uit te leggen wat depressie is. Als je geen depressie hebt meegemaakt probeer dan niet te doen alsof je het begrijpt. Het is ongeloofwaardig, niet realistisch en bovendien extreem arrogant. Je hebt er geen idee van wat voor hel het is. Als je geen depressie hebt meegemaakt is de kans dat je mijn verhaal helemaal begrijpt vrijwel nihil.

Velen faken depressie en angststoornissen om aandacht te krijgen. Ik kan alleen maar met de meest oprechte diepe minachting denken over deze mensen. Iemand die echt depressief is heeft de energie niet om de aandachtshoer uit te hangen. Iemand die echt depressief is en hulp nodig heeft kan niemand bereiken omdat die geen energie heeft om te concurreren met al die fakers.

Er gaat veel geld om in het depressie-circuit. Veel bedriegers proberen te vissen in deze vetpot. Er zijn maar weinig goede psychologen en het is veelal zwart-wit. Je hebt er supergoede en de rest is veelal graaiend uitschot.

2.2 Opgesloten

Depressie heeft in eerste instantie niets te maken met ongelukkig zijn. Het is er wel het rechtstreekse gevolg van. Depressie is zoiets als een defecte computer, je kan proberen invoer te geven zoveel je wil maar je krijgt steeds een foutmelding. Niets werkt en je hebt geen idee waarom. Laat staan dat je weet hoe je het moet oplossen.

Het waren voor mij enorm lange dagen. Alle dagen waren hetzelfde. Tijd is en was een bijzonder vaag begrip. Op het werk wou ik naar huis en als ik thuis was wou ik weer gaan werken. "Zoek een hobby." kreeg ik vaak te horen. Alles wat ik probeerde was hooguit 5 minuten interessant. Vaak zat ik te wachten tot de dag voorbij was.

Vele dingen registreerden niet. Ik had stevige tunnelvisie. Alles gebeurde zowat op automatische piloot. Eenvoudige zaken zoals een raam openzetten als ik het benauwd had kwamen niet in me op. Soms schreef ik zo'n eenvoudige dingen op in een poging het niet meer te vergeten.

Ik had geen idee waarom ik met mezelf zo in de knoop zat en ik wist nog minder hoe ik het moest oplossen. Ik had zo goed als geen vrienden en niemand begreep me. Ik begreep mezelf niet. Ik had een bijzonder negatief zelfbeeld. Ik was helemaal niet gelukkig met wie ik was.

Op de duur probeerde ik niet meer na te denken. Zo ben ik bijvoorbeeld op de afdeling urologie beland in het UZA met klachten die een teken aan de wand hadden moeten zijn. Zo zijn er nog wel dingen gebeurd maar ik verstopte mij 15 jaar in een debiel computerspelletje. Dat heb ik mezelf aangedaan. Ik heb alleen maar mezelf te verwijten.

2.3 Luxeprobleem

Geen depressie hebben is nieuw voor mij. Alles is niet 10 keer beter maar 100 of 1000 keer beter. Ik heb erg veel energie. Ik heb belachelijk veel energie. Het is niet met woorden te omschrijven hoeveel energie ik heb. En toch is het niet voldoende. Vroeger wist ik nooit wat doen en nu wil ik alles tegelijk doen. Het is niet altijd gemakkelijk. Ik mag er niet van klagen want het is eerder een luxeprobleem. Vaak ben ik helemaal opgebrand. Soms wil ik willekeurige mensen een knuffel of een hand geven om mezelf weer op te laden. Ik ga regelmatig keihard onderuit omdat ik frontaal tegen een muur van vermoeidheid aanloop. Ik raap mezelf weer op ook al doet alles pijn en ik ga weer verder. Ik leer niet bij en eigenlijk wil ik dat ook niet. Als gelukkig zijn vermoeiend is dan wil ik best doodmoe zijn.

3. Cosplay

3.1 Vocaloid

Op vrijdagavond ga ik soms naar een computerclub. Het is een groep mensen die samenkomt in een café om wat te praten over computers en andere dingen. Online hadden we vroeger een chatkanaal. Daar kwam af en toe iemand langs die veelal dezelfde meningen als ik had. Hij werd uit het kanaal gegooid vanwege politiek-niet-correcte opvattingen.

Ik was het daar niet mee eens en ik maakte een apart kanaal aan om verder te kunnen praten. Op een dag hadden we het over een youtube-kanaal. Het kanaal stelt steeds de vraag "Wat denken oude mensen over ..." en als tegenhanger "Wat denken kinderen over hetzelfde ...". Het ging die dag over Vocaloid. Ik had geen flauw idee waarover het ging dus ging ik het opzoeken. Ik leerde de techniek kennen en de liedjes "Honey" van Sakine Meiko en "The world is mine". Het zijn nog steeds mijn favorieten.

Ik was redelijk snel verkocht. Ik leerde over de Japanse gebruiken en de Japanse taal en ging Japans studeren. Ik ging naar de avondschool maar ik zat jarenlang in klassen met mensen die absoluut geen zin hadden om te studeren en absoluut niet vooruit wilden. Als ik de energie had studeerde ik vooral thuis en vertaalde liedjes en leerde er enkele van buiten.

3.2 Ika Musume (Squid Girl)

Toen ik op zoek ging op youtube naar de vocaloid Hatsune Miku kwam ik een filmpje tegen "Hatsune Miku vs Squid Girl". Ik heb toen de serie Squid Girl gekeken. Squid Girl heeft een bijzonder moeilijk karakter. Ze begrijpt anderen niet en anderen begrijpen haar niet. Ze maakt ruzie met zowat iedereen. Ook met haar vrienden die het beste met haar voor hebben. Ze doet vaak domme en foute dingen. Toch bedoelt ze het goed. Ze is een lieve meid met goede intenties. Ze heeft alleen geen idee hoe ze zich moet gedragen en hoe ze dingen moet uitleggen. Ze heeft geen idee hoe ze haar frustraties moet uiten. Ik vond het wel heel erg herkenbaar.

Via studenten van de Japanse les belandde ik op Facts en leerde ik cosplay kennen. Ik wou absoluut Squid Girl cosplayen. Ik had geen idee waar ik dit kostuum zou kunnen kopen of laten maken. Het duurde even voor ik het voor elkaar kreeg.

De eerste keer dat ik Squid Girl cosplayde ging ik naar Tomocon in Nederland. Toen ik nog maar net geparkeerd had hoorde ik iemand zeggen "Heeej een Bellug so fer fan huijs! En alleen! Die moet sow bishonder eensaam sijn!". Dat was bijzonder pijnlijk dicht bij de waarheid. Toen ik nog geen 10 minuten binnen was hoorde ik "He tat is een Skwid Girl, tat is soooo fooouuwt!" De moed zakte me in de schoenen. Of beter gezegd in mijn op maat gemaakte Chinese laarsjes die eigenlijk net te klein waren en best wel pijn deden.

Toch voelde ik mij mezelf en daar was ik blij om. Ik zocht wat afleiding in de dealerroom. Ik sprokkelde mijn moed bij elkaar en begon om foto's te vragen. Dat was eerst niet zo makkelijk maar ging steeds beter. Ik kwam een andere Squid Girl tegen. Dat is de eerste en enige keer dat ik nog een andere Ika gezien heb. Na de slechte start viel het allemaal best mee. Ik kon iets doen wat ik graag deed en ik kon mezelf zijn.

Ik zette die avond mijn foto's online en de dagen erop stroomde de vriendschapsverzoeken binnen. Ik ging van 15 facebookvrienden naar 300 in een paar dagen tijd. Dat was erg leuk maar ook beangstigend. Ik zag allerlei cosplayruzies en andere drama passeren. Ook, als je de altijd correcte informatie Facebook mag geloven zijn alle mannen, zonder enige uitzondering, vreselijke mensen. Bij de volgende conventies hield ik steeds angstvallig mijn hand voor mijn camera ook al was het objectief gesloten om toch maar niet beschuldigd te worden van stiekem foto's nemen of te filmen. Ik bleef ook steeds strikt in ruimtes met veel publiek. Ik controleerde elk woord dat ik zei of schreef of het toch niet op een of andere manier verkeerd geïnterpreteerd kon worden.

Ik merkte dat vele mensen wanhopig op zoek waren naar aandacht. Op positieve en negatieve manieren. Dat is vast meer een Facebookfenomeen dan een cosplayprobleem. Ik vroeg steeds of ik foto's mocht maken. Toch kwam het wel eens voor dat ik op Facebook beschuldigd werd van het maken van foto's zonder toestemming. Gelijk hebben is niet belangrijk op Facebook. Gelijk krijgen is de norm. Jongedames krijgen altijd gelijk op Facebook en ze maken van dit privilege gretig gebruik. In de wanhopige zoektocht naar aandacht is nu eenmaal alles gepermitteerd.

Er waren wel leuke conventies of meets waar ik mensen leerde kennen maar die groepen vielen meestal snel uit elkaar door ruzies of andere drama. Het was voor mij allemaal nogal chaotisch en moeilijk te verwerken. Ik was nog vaak alleen en niet alles verliep even vlot. Toch keek ik steeds vaker uit naar een volgende conventie. Om weer mezelf te kunnen zijn.

3.3 Yoshino

Ruime tijd later zag ik Yoshino op Facts. Ik had geen idee wie ze was maar ze zag er erg leuk uit. Ik wou er ook zo leuk uit zien. Ik wou haar zeker cosplayen. Ik keek het eerste seizoen van Date-A-Live en veel verhaal zat er niet in maar het had wel erg leuke personages. Het tweede seizoen had ik na 1 aflevering al opgegeven vanwege de debiel overdreven fanservice.

Ik vond online een winkel waar ik de hele outfit kon bestellen. Het was verre van perfect maar ik vond het geweldig. Al is was dat moeilijk toe te geven. Aan mezelf. Ik begon er steeds vaker naar uit te kijken. Als cosplayer was het makkelijker dingen te doen die ik leuk vond zonder dat iemand er naar om keek. Ik ben zowat overal geweest in Vlaanderen, Brussel, Walonie, Nederland, Frankrijk en Duitsland. Zolang ik met 1 tank van 1000km heen en weer geraakte was het doenbaar. Ik was nog erg vaak alleen maar ik kon steeds beter met mezelf overweg. Ik wachtte niet meer tot de dag voorbij was maar ik wachtte op de volgende conventie.

3.4 Honouka Kousaka

Ik speelde wel eens taxi voor andere cosplayers en die beloofden dan mee te betalen voor vervoer en parking. Daar kwam op een paar zeer grote uitzonderingen na nooit iets van. Ook werd er wel eens geld geleend dat ik nooit terugzag. Bijna niemand hield zich aan de afgesproken tijden. Ik vond het bijzonder sneeuwvlokkerig dat mensen zich zo geweldig kunnen vinden dat ik maar anderhalf uur of meer moest wachten tot ik dan "mocht" vertrekken. Ik "mocht" mensen voor de deur afzetten en dan zelf een half uur parking zoeken. En betalen… dat “mocht” ik ook zelf. Ongevraagd roken en luide oenke-oenke muziek spelen over de autoradio heen is ook heel normaal. Ik had zelf steeds zo weinig mogelijk bagage bij met als gevolg dat ik dan de spullen van anderen "mocht" dragen. Dure props die ik uitleende kwamen zonder uitleg beschadigd terug. Ik stond er nog steeds helemaal alleen voor. Toen ik eindelijk doorhad dat ik mijn vrienden aan het kopen was heb ik dat meteen opgegeven. Ik was bijzonder wantrouwig en ik had een bijzonder negatief beeld over anderen.

Voor kerstmis kocht ik de kerstoutfit van Honouka van Love Life. Ik wist eerst niet of het ok was maar niemand keek ervan op. De dag van Dynamicon had ik helemaal geen zin om weg te gaan. Ik had al weken niets te doen gehad en ik forceerde mezelf om te gaan. Door mijn slechte humeur heb me eerst erg verveeld. Het was ijskoud en ik was veel te licht aangekleed. Toch is het de beste beslissing van heel mijn leven geweest. Ik heb fantastische mensen leren kennen. Je weet wel, het soort mensen die eerlijk zijn, je niet gebruiken maar helpen, luisteren en beloftes nakomen. Het gaf me een hoop zelfvertrouwen terug. Het gaf me ook terug wat meer vertrouwen in de anderen.

3.5 Aliexpress

Ik deed heel erg lang met mijn eerste 3 cosplays. Toen leerde ik Aliexpress kennen. Toen crashte de mainframe van mijn bank. Meerdere malen.

Veel mensen doen negatief over Chinese winkels. Maar als ik in de Benelux shop dan staan de verkopers te springen om me een lulverhaal te vertellen om me hun brol aan te smeren. Bijna niemand heeft enige productkennis. Als ik een vraag heb dan ben ik een lastige klant want goede klanten doen zonder nadenken hun portefeuille open, betalen, krassen op en houden hun muil. Vooral dat laatste is heel erg belangrijk. Je moet je muil houden. Vooral winkels die dingen verkopen die je niet realistisch in China kan halen (zoals meubels bijvoorbeeld) geven bijzonder slechte service. Als ik al iets vraag dan zegt men "we laten wel iets weten" en dan hoor ik er natuurlijk nooit meer iets van.

Ik stuurde een berichtje naar een Chinese shop en kreeg meteen een "Nope. Not possible." terug. Ik was gechoqueerd. Niet omdat ik mijn zin niet kreeg maar omwille van het snelle en eerlijke antwoord. Ik wist meteen waar ik aan toe was en kon verder zoeken. Vragen werden steeds eerlijk en snel beantwoord. Ik heb 1 keer een probleem gehad met een verkeerd gemaakt kostuum. Ik mocht het houden en wat later werd het kostuum met de juiste maten geleverd. Het is gewoon geweldig om op een paar knoppen drukken en te weten dat het wel in orde komt. Ook al duurt het soms wat langer. Ik hoef er niet meer naar om te kijken. Het komt wel.

3.6 Cosplays

3.6.1 Dames

Ik kocht in een korte periode zo'n 20 cosplays. Allemaal dames. Ik kocht ook een Ciel maar ik deed het 3 jaar niet aan tot iemand er toevallig naar vroeg. Maar het bleef al lang niet meer alleen bij cosplays. Als ik als vrouw gekleed was dan bleef ik ofwel thuis ofwel ging ik zo ver mogelijk weg van huis. Ik wou niets uit te leggen hebben. Het was lastig. Het voelde goed maar ik had niemand om het aan te kunnen vertellen.

Het is moeilijk om uit te leggen dat je jezelf bent tegengekomen in de spiegel. Het was vreemd om mezelf te zien lachen en gelukkig te zijn. Ik wist niet wat anderen ervan zouden vinden maar ik vond het ok en ik leerde mezelf te aanvaarden. Ik kocht en deed kleding aan die ik leuk vond en ik deed dingen die ik leuk vond. Het telkens omschakelen tussen man en vrouw was echter bijzonder schizofreen.

Ik heb nooit veel vrienden gehad. Maar als ik mezelf kon zijn was contact leggen met anderen een stuk makkelijker. Ik verzorgde me ook een pak beter en verloor in minder dan 2 jaar tijd 45 kilo. Ik zal nooit supersociaal zijn maar ik leef in ieder geval niet meer opgesloten. Het is nog steeds vreemd als iemand vraagt om ergens mee naartoe te gaan. In het begin vroeg ik me steeds af waar het addertje zat.

3.6.2 Community

Ik ben zelf niet creatief en handig dus koop al mijn cosplays. Mijn grootste frustratie is dat ik zelfs mijn pruiken niet zelf in orde krijg. Ik ben best jaloers op mensen die hun spullen zelf maken. Als er dan al eens een crafter een grote mond opzet voel ik me al snel op mijn tenen getrapt. Ik heb wel eens veralgemenende dingen gezegd waar ik spijt van heb. Een deel van de community is bijzonder elitair en dat zijn dan ook de mensen die het hardste roepen. Daardoor ontstaat de indruk dat iedereen zo is. Maar dat is zeker niet zo. Soms kreeg ik goede raad en hulp van crafters. Ik leerde al snel dat je zo'n dingen in persoon moet vragen en nooit op Facebook. Op Facebook wordt toch alleen maar alles in het belachelijke getrokken.

Ik heb veel te danken aan cosplayers. Er wordt vaak negatief gedaan over cosplayers. Veel mensen kunnen alleen maar plezier maken als ze zichzelf lam zuipen of als ze anderen lastig kunnen vallen. Cosplay daarentegen is een onschuldige, onschadelijke en creatieve hobby.

Uit de Furry community ken ik ook geweldige mensen hoewel ik zelf niet gauw als furry zal rondlopen. Het is erg duur en ik heb geen zin om mijn gezicht te bedekken. Ik heb me al lang genoeg verstopt.

3.7 Lolita

Op Animecon zag ik een chocolade lolita jurk die ik helemaal geweldig vond. De verkoper vroeg of ik het wou proberen te passen. Ik zei nog dat ik er zeker niet in zou kunnen. De verkoper zei dat ik mocht proberen. Het was wat krap maar ik vond het helemaal geweldig. Ik zwierde mijn cosplay in de auto en heb de rest van de dag in lolita rondgelopen. Ik heb meerdere lolita kleedjes gekocht en met veel plezier gedragen. Ik kreeg veel hulp en daar ben ik dankbaar voor.

Ik heb toen een erg moeilijke periode gehad en was mijn zelfvertrouwen weer helemaal kwijt. Als ik mijn zin niet kreeg heb ik foute dingen gedaan en gezegd. Ik heb vrienden respectloos behandeld. Ik heb vriendschappen stuk gemaakt. Ik heb het er nog moeilijk mee. Ik wou dat ik sommige dingen opnieuw kon doen. Je weet pas wat je mist als het weg is en dan is het te laat. Het is bijzonder pijnlijk.

4. Reacties

4.1 Algemeen

Wat ik me tegenwoordig aantrek van wat anderen van mij denken dat kan ik kwijt op de achterzijde van een postzegel en dan heb ik nog heel veel ruimte over. Veel mensen zijn erg onzeker en moeten oordelen over anderen om zichzelf beter of zelfs nog maar gelijk te kunnen voelen. Anderen uitlachen is een teken van een absoluut gebrek aan zelfvertrouwen. Mensen kunnen mij uitlachen om hun zelfvertrouwen te boosten. Het is een gratis service die ik lever. Ook hebben vele mensen het empathische vermogen van een vloertegel en begrijpen niet dat andere mensen ook gevoelens hebben of het kan hen gewoon niet schelen. Ik leer er mee leven. Ik heb de beste vrienden en dat is meer dan genoeg.

Je hoeft mij ook niet te vertellen dat het niet achteruit gaat met de jeugd van tegenwoordig want dat is duidelijk aantoonbaar en demonstreerbaar wel zo. Luide boeren laten, spugen, brutaal zijn, luide muziek spelen, gsm op speaker zetten, mensen nawijzen en uitlachen is doodnormaal. "Mama dat is een jongen, dat is een jongen, dat is een jongen, dat is een jongen, dat is een jongen, ..." dat moet (minstens) 30 keer herhaald worden want 20 keer is uiteraard onvoldoende. Je zou dan denken dat ouders na een tijdje beschaamd zijn en hun onopgevoede trollen doen zwijgen maar dat is niet zo. Als hun kinderen anderen lastigvallen zijn ze er zelf even vanaf.

4.2 Cosplayers

Ik heb wel eens negatieve dingen over cosplayers gezegd maar dat is natuurlijk omdat ik de negatieve zaken gemakkelijker herinner dan de positieve. Dat is niet zo netjes. Ik heb heel leuke dagen gehad met cosplayers. De reacties zijn over het algemeen positief. Toen ik Black Buttler cosplayde probeerde een aantal mensen mij tactvol te vertellen dat die cosplay supermooi was (want man) en dat ik dat meer moest doen. Ik kreeg ook 2 berichten van cosplayers dat ik mijn fetisj voor jonge Japanse meisjes moest opgeven en iets anders moest gaan doen. Dat waren echter grote uitzonderingen.

4.3 Familie

Mijn familie heeft ook geen probleem met wat ik doe. Ik kreeg wel eens de opmerking dat ik me nogal opvallend kleed. Dat is wel zo. Ik probeer me wat matiger te kleden als het nodig is. Dat vind ik minder prettig maar misschien werkt het wel.

4.4 Werk

Op het werk heb ik met de collega’s nog geen problemen gehad. Reacties zijn goed of neutraal. Soms als ik een groep passeer die levendig aan het discussiëren is valt de conversatie stil en kan ik een speld horen vallen. Ik werk vaak alleen en ik kom slechts sporadisch naar het kantoor. Elke maand is er een vergadering met de collega's. Niemand doet vervelend.

Hoger management dat me niet kent en me ziet in mijn huidige toestand heeft niet altijd een positief beeld van mij. Ik hoor dan via-via dat er dingen over mij gezegd zijn die niet waar zijn. Ik heb er weinig last van want ik zie die mensen bijna nooit maar toch vind ik het vervelend en maakt het me een beetje ongerust. Ik probeer er niet te veel aan te denken. Ik hoop steeds dat het overwaait.

Op een keer kwam ik van het toilet en hoorde anderen roddelen. “Als ‘hij’ dan toch per se vrouw wil zijn kan ‘hij’ zich op zijn minst scheren.” Dat was 2 dagen voor elektrolyse en dan mag ik me niet scheren. Dan zie ik er erg vreemd uit maar er valt niets aan te doen. Ik vind het laf dat men zoiets niet in mijn gezicht durft te zeggen.

4.5 Gemeente

Ik woon in een gemeente en buurt waar de helft van de bevolking minderwaardig is. Vanwege de negatieve reacties probeerde ik vroeger mijn dagen steeds zo te plannen dat ik heel vroeg ging werken of naar conventies ging zodat ik steeds een parkeerplaats voor de deur had en meteen kon wegrijden. Ik vluchtte mijn huis uit recht naar de auto. Dat doe ik niet meer. In een machocultuur is het vooral belangrijk geen zwakte te tonen en dan kom je al heel ver.

Kinderen die ik niet mag omschrijven die nog niet eens op kniehoogte komen lopen achter me aan, lachen me uit en roepen allerlei bijzonder kleurrijke dingen. "Ja, maar het zijn kinderen." hoor ik wel eens zeggen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat als die kinderen 17 jaar en 364 dagen oud zijn de volgende dag plots modelburgers worden.

Toen ik van de schaatsmeet naar huis ging en in elkaar getimmerd werd door mensen die ik niet mag omschrijven kon de politie geen PV opmaken. Ik had het zelf gezocht door in "zo'n buurt" in die kleding rond te lopen. Het was plots officieel: Het Vlaams recht was niet van meer toepassing in mijn gemeente. Ook in de buurt van First Look in Utrecht ben ik in elkaar getimmerd door mensen die ik niet mag omschrijven.

Toch was niet alle contact met de politie slecht. Toen ik terugkwam van Facts en van het station naar huis liep door "mijn buurt" (of moet ik zeggen "zo'n buurt") werd er regelmatig door mensen die ik niet mag omschrijven naar mij getoeterd, geroepen en gelachen. 2 zo'n mensen waren zo onnozel aan het doen dat ze op elkaar reden. Ik denk dat het vrienden of familie waren want ze kwamen samen achter me aan gelopen. Een agent die de twee stilstaande auto's op de baan zag staan kwam ook een kijkje nemen. Hij vroeg wat er gebeurd was. De modelburgers legden uit dat ze door mijn schuld op elkaar gereden waren. Dat verhaal vond de agent nogal vreemd en ik mocht meteen beschikken. Toen riep een van hen "Je laat hem gaan!". De agent antwoordde vrolijk: "Dat hebt u verkeerd begrepen. Ik laat hem niet gaan, ik laat *haar* gaan." Ik ben dan maar snel naar huis gegaan want de beste ereburger stond op ontploffen.

Niet iedereen is fout bezig. Toch zijn er problemen die bespreekbaar moeten zijn. Er moeten oplossingen gezocht en gevonden worden. Door mij allerlei soorten -isme's te noemen los je het probleem niet op. En zolang ik niemand benadeel en een normaal leven wil leiden is de oplossing niet dat ik mij moet aanpassen, verstoppen of verhuizen.

4.6 Professionele hulp

Ik dacht altijd dat mensen die dagelijks ervaring hebben met professionele hulp geven aan mensen zoals ik het minst problemen zouden hebben met mij te begrijpen en aanvaarden. Dat is spijtig genoeg niet zo. Er is goede hulp en slechte hulp. Het is soms erg veel en goed zoeken. Betalen om uitgelachen te worden is bijzonder pijnlijk en vreselijk voor het zelfvertrouwen. Maar niet opgeven en de juiste personen zoeken en vinden kan wonderen doen.

4.7 Aandachtshoer

Ik praat op sociale media nooit over mijn moeilijkheden. Geen woord. Ik verwijder zelf constant mensen die klagen. Als ik weer eens in elkaar getimmerd word door mensen die ik niet mag omschrijven raap ik mezelf op en ga weer verder. Ik vertel nooit over de pijnlijke laser- en elektrolysesessies. Ik verstop me 2 tot 3 weken na elke sessie tot mijn gezicht helemaal genezen is. Mensen lachen me op straat uit als ik er niet uit zie. De hormonen maken mij soms compleet gek. Mijn financiële situatie is een complete ramp. Ik moet elke dag vechten om de dag door te komen. Ik heb veel te weinig verlof voor de dingen die ik moet doen. Ik ren vaak ‘s morgens naar het ziekenhuis, moet dan gaan werken en ‘s avonds moet ik weer naar de kliniek. Het zijn vaak erg lange dagen. Ik ben vaak erg moe. Vreselijk moe. Het is erg moeilijk maar ik vind dat ik al ver gekomen ben. Ik probeer blij te zijn met wat ik heb. Ik zit niet elke dag berichtjes te posten die om medelijden smeken en om aandacht vragen. Ik doe niet zoals vele anderen alsof ik depressief ben of angststoornissen heb. Als ik iets over mezelf post probeer ik positief te zijn. Ik loop niet rond met regenboogvlaggen. Ik wil normaal zijn en erbij horen.

Toch vinden mensen die ik klagende aandachtshoer ben die alleen over haarzelf praat. Ik vind het bijzonder pijnlijk want het is alles waar ik aan gewerkt heb om niet te zijn. Het is een beeld dat mensen hebben over mensen zoals ik waar ik niets kan aan veranderen. Het doet me veel verdriet.

5. Contact met Aya

5.1 Kleding

Ik word wel eens gevraagd voor een interview of een woordje uitleg. Ik heb daar bijna nooit veel zin in. Je merkt het misschien niet aan mijn kleding maar ik sta niet graag in de belangstelling. Ik wil mijn leven leiden zonder al te veel toeters en bellen. Ik kan in de spiegel kijken en dan zie ik de Aya die ik wil zijn. Ik ben gewoon veel te gelukkig in die kleding. Het geeft me het gevoel de wereld aan te kunnen. Het is fantastisch om mezelf te kunnen zijn. Tegelijk voel ik me dan bijzonder eenzaam want ik besef dan dat ik waarschijnlijk de enige ben die die kleding leuk vind.

5.2 Moeilijk

Wat ik deed was niet altijd positief. Ik ben een moeilijk persoon. Ik ben niet altijd de lieve meid die ik zou willen zijn. Ik reageer soms erg bitter. Ik heb soms erg lange tenen. Ik heb niet altijd het beste voor gehad met iedereen. Ik heb het vaak heel erg moeilijk gehad.

Ik sta er meestal alleen voor en als er dingen misgaan geraak ik wel eens in paniek. Ik ben bijzonder wantrouwig en vraag daarom bijna nooit hulp. Als ik dan toch hulp vraag en mijn zin niet krijg reageer ik wel eens respectloos. Ik heb vrienden die het goed meenden laten vallen omdat ik me niet begrepen voelde. Ik ben niet wraakzuchtig maar ook verre van vergevingsgezind. Daarom kan ik moeilijk van anderen verwachten dat zij dat wel zijn. Ik neem niet altijd even geweldige beslissingen. Ik heb soms erg weinig interesse in wat anderen denken, doen en vinden en dat werkt vast wel in 2 richtingen. Er zijn een hoop zaken die ik wil proberen af te leren. Misschien veranderen mensen soms. Misschien verander ik wel. Ik hoop het.

5.3 Luisteren

Ik heb een grote hekel aan lawaai in het algemeen. Het aantal woorden dat ik kan incasseren en verwerken op een dag is eerder beperkt. Daarna klap ik meestal dicht.

Wie het hardst roept komt aan het woord. Dat zijn niet noodzakelijk de meest slimme of interessante mensen. En dan druk ik me nog erg beleefd uit. Ik heb geen televisie en luister bijna nooit naar de radio. Ik heb geen boodschap aan mensen die zichzelf superinteressant vinden en schouderschokkend met hun eigen grappen lachen. Mensen die niet zinnigs te zeggen hebben werden aangeleerd hard te roepen om zo anderen toch te dwingen te luisteren. Ik heb een hekel aan mensen die zichzelf graag horen praten.

Ik heb vaak de indruk dat mensen alleen maar spreken om zichzelf niet meer te hoeven horen nadenken. Ik heb een hekel aan onzinnige praat. Ik heb een hekel aan vettige praat. Ik heb het grootste deel van mijn leven al moeten luisteren naar gezever over vrouwen, seks, voetbal en auto's en meestal ook in die volgorde.

5.4 Praten

Ik spreek niet graag omdat op een beleefde normale toon iets zeggen meestal weinig effect heeft. Het is gewoon verspilde moeite.

Ik heb bijna nooit wat te vertellen en als ik al iets vertel dan word ik meteen overroepen omdat ik niet snel genoeg de juiste woorden vind. Dat is bijzonder frustrerend en dan zwijg ik liever. Het resultaat is vaak dat anderen proberen te gokken wat ik denk en dat vind ik dan ook weer erg vervelend. Elke beweging die ik dan maak wordt zorgvuldig geanalyseerd en een betekenis gegeven terwijl er helemaal niets te interpreteren valt.

5.5 Gezichtsblind

Ik heb een zeer sterke vorm van gezichtsblindheid. Ik heb ontzettend veel moeite mensen te herkennen aan hun gezicht. Je mag het woord ontzettend letterlijk nemen. Het is pijnlijk beschamend voor me. Het voelt respectloos aan iemand niet te herkennen. Velen zeggen dat niet erg te vinden maar sommigen doen dat al dan niet bewust wel. Op instagram en telegram heeft iedereen een andere naam. Ik herken bijna niemand. Het is erg frustrerend.

5.6 Gehoor

Ik heb eigenlijk een fantastisch goed gehoor. Als het stil is hoor ik mensen fluisteren op vele meters afstand. Als er lawaai is hoor ik bijna niets meer. Op conventies als er niet te veel lawaai is gaat het soms met (heel) veel moeite maar aan de telefoon in de drukte hoor ik helemaal niets.

5.7 Vrienden van Aya

Ondanks alles zijn er mensen die zorg voor me dragen. Ze luisteren naar me als ik wat te vertellen heb. Ze komen hun beloftes na. Ze geven dingen terug zonder dat ik ernaar moet vragen. Ze vragen zonder schijnreden of ik ergens mee naar toe ga. Ze proberen mij te helpen. Ze negeren me als ik dom doe. Ze vergeven mij wanneer ik vervelend doe of minder doe dan zou moeten. Ze geven mij sterkte om meer te doen dan wat ik denk dat mogelijk is. Ze begrijpen dat ik het soms moeilijk heb. Ze weten dat ik niet altijd de beste keuzes maak maar dat ik toch blijf proberen. Ondanks dat ze weten wat ik denk, doe en deed geven ze om mij. Hoewel het moeilijk is proberen ze mij te begrijpen. Dat zijn mijn echte vrienden. Ze hebben mij geleerd mezelf te aanvaarden. Ze zijn helemaal geweldig.

6. Medisch

6.1 Dokter

Ik zag op Facebook een "herinnering" van een beurs, toen 6 jaar geleden. Ik had de dag ervoor nog dezelfde t-shirt aan gehad. Veel te groot want ik was ondertussen 45 kilo kwijt. Ik kon me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst mannenkleding gekocht had. Ik had gebroken, gescheurde en volledig zwarte teennagels van het dragen van hakken. Ik had me al vaak tot bloedens toe grondig proberen te scheren.

Ja, sommigen opmerkzame burgers hebben het wel eens gemerkt. Hier en daar zijn er wat verschillen tussen mannen en vrouwen. Ik zocht eerst een oplossing om mijn snor- en baardschaduw weg te krijgen. Op het internet kwam ik allerlei vrolijke sites tegen met aanbiedingen van 3+1 gratis en alles was volledig pijnloos. Ik geloofde er niet veel van maar ik wist niet wie ik moest contacteren voor eerlijke informatie.

Ik ging naar de dokter. Ik vroeg waar ik best terecht kon voor ontharing en informatie over gezichtschirurgie. Voor ontharing kreeg ik een nummer van een dermatoloog die nooit opnam en het adres van een afdeling in een ziekenhuis waar ze zeiden "je bent hier op de botox-afdeling we kunnen hier niet veel voor je doen.". Ik kreeg daar het adres van een "bevriende" ontharingskliniek. De website werkte alleen met flash en ik vond alleen maar negatieve reviews online. Ik heb dat maar zo gelaten. Voor de overige vragen werd ik verwezen naar het Transgender Infopunt in Gent.

6.2 TIP

Ik nam een dag verlof en ging naar het TIP in Gent. Ik volgde de tip-route en na lang wandelen kwam ik ergens achterin uit op een kamertje voor consultatie. De persoon daar zei een vervanger te zijn en kon niet veel meer zeggen dan wat op de website stond maar ging mij een mail sturen om mijn vragen te beantwoorden. Ik vind het bijzonder vreemd dat op zo’n belangrijke positie iemand compleet random zonder kennis neergezet werd. Ik kreeg een mail met een ontharingskliniek in Vichte en voor vragen over chirurgie kon ik terecht in Knokke. Ik had het TIP helemaal niet nodig volgens de vervanger. Als ik dingen wou doen moest ik zelf maar naar de juiste specialisten gaan.

6.3 Dagje Knokke

Over de vragen chirurgie kan ik kort zijn. Er valt niet veel te vertellen. Ik nam een dag verlof om naar de kliniek in Knokke te gaan. Al gauw stond ik 60 euro lichter weer thuis zonder al te veel info. Ik vroeg niet om mij ter plekke open te snijden en te bewerken maar ik wou gewoon meer informatie. De arts zei dat zonder hormoontherapie en relatie met het TIP ik daar niets te zoeken had. Ik moest het normale traject doorlopen via het tip maar die hadden mij juist naar daar gestuurd.

6.4 Ontharing

6.4.1 Laserontharing 1

Ik woon in Antwerpen maar voor ontharing stuurde het tip mij toch naar West-Vlaanderen. Ik maakte een afspraak en ging langs. De specialiste gaf me een hoop uitleg en er was tijd vrij dus we konden meteen aan de slag. Dat was de eerste behandeling behandeling aan mijn gezicht met VPL (Variable Pulsed Light). Ze waarschuwde me dat het "niet pijnloos" ging zijn. No shit. Het laserapparaat werd tegen mijn gezicht gezet en bij het opladen werd deze pijnlijk warm. Als de laser dan eindelijk af ging voelde het aan alsof er een mes door mijn gezicht heen ging. Ik kreeg zo’n 80 shots. Na een schot of 15 rammelde heel mijn lichaam zonder enige controle. Een dag later stond mijn gezicht vol met wondjes en korstjes en elk contact met de zon was bijzonder pijnlijk. Er waren wel duidelijk een aantal "strepen" haar weg. Ik kan er niet veel verkeerds over zeggen maar ik ben maar 1 keer geweest omdat een vriendin me een andere kliniek aanraadde.

6.4.2 Laserontharing 2

Die andere kliniek is niet ver van waar ik woon. Ik had er geen idee van dat ik zo dicht bij huis hulp kon vinden. Op de website stond dat ontharing "relatief" pijnloos is. Dat is toch met een emmertje zout te nemen. Het woord relatief is erg relatief. De laser voelde telkens aan alsof er een dikke sigaret werd uitgedoofd op mijn gezicht. Vooral de boven en onderlip en hals waren bijzonder pijnlijk. De laserspecialiste probeerde zone per zone doelmatig af te werken en door te werken met hier en daar een kleine pauze om te bekomen. Ik weet niet of het minder pijnlijk was maar ik had wel het gevoel dat dit menselijker was en dat ik in een omgeving was met mensen die wisten waar ze mee bezig waren. Bij de 2de behandeling had ik de indruk dat bijna alle haartjes terug gekomen waren maar bij de 3rde, 4de en 5de behandeling waren er duidelijk kalere zones te zien. De bovenlip verbeterde ook een beetje maar veel minder snel. Voor een effectieve behandeling moest ik om de 6 weken teruggaan want je kan alleen maar haartjes vernielen die aan het groeien zijn. In het allerbeste geval verlies ik 20% van de overgebleven haartjes per sessie.

6.4.3 Elektrolyse

6.4.3.1 Gezicht 1

Na een tijdje laserontharing wou ik overschakelen op elektrolyse voor sneller en beter resultaat. Ook wou ik genitale elektrolyse maar het leek me slimmer eerst met een andere zone te beginnen. Ik stuurde een mail of ik iemand even kon spreken over elektrolyse maar kreeg als antwoord dat als ik iemand wou spreken ik maar een consult moest boeken. Dat vond ik vervelend. Ik dacht dat in de 800 euro voor een dagje elektrolyse toch wel ruimte was voor 2 extra vraagjes. Na een paar keer langs te gaan had ik dan toch de informatie die ik nodig had.

Ik had de laser die ik al geboekt had afgezegd maar daar kreeg ik al snel spijt van. De eerste beschikbare elektrolysedag was bijna 2 maanden later. Ik heb die sessie dan maar meteen geboekt.

Ik mocht me zo goed als een week niet scheren. Het was vervelend in het openbaar te komen met overal random plukken haar op mijn gezicht maar het kon nu eenmaal niet anders.

De dag zelf wist ik niet wat ik moest verwachten. Ik meldde me aan die ochtend en een verpleger kwam de pijnpomp aanbrengen. Tegen 9u begon de behandeling. Bij elektrolyse wordt elk haartje op 2 zwakke punten geëlektrocuteerd en dan uitgetrokken. Er werd begonnen aan de zijkant van mijn gezicht en de pijn daar was min of meer draaglijk. Ik had het bijzonder warm. Hoe meer er opgeschoven werd naar het midden van mijn gezicht hoe pijnlijker het werd en ik de pijnpomp begon te gebruiken. Het was erg pijnlijk maar ik beet door om het vooruit te laten gaan. Door de pijnpomp was ik ver weg en toch dichtbij. De pijn bleef ik voelen.

Tegen 11u wou ik mezelf rechtzetten omdat mijn maag niet meer akkoord was met de medicatie. Dat was geen goed idee. Ik voelde het vergif door mijn lichaam klotsen en ik was klaar om alles onder te kotsen. Ik kon met veel moeite nog net alles binnenhouden. Ik ben terug gaan liggen en het ging langzaamaan weer beter. Ik had het plotseling vreselijk koud. Ijskoud. Alsof ik in ijswater ondergedompeld werd. Ik rilde oncontroleerbaar. Ik had het voor de rest van de dag erg koud. Ik kreeg een deken en het prikken ging weer verder.

Voor het middageten werd ik begeleid naar de refter boven. Ik passeerde mensen waarvan ik dacht dat ik ze zou moeten herkennen maar mijn verstand was niet helemaal op deze planeet. Na de middag ging het prikken weer verder. Na het voorval in de voormiddag ben ik voor de rest van de dag blijven liggen. De pijn in de bovenlip was het ergste en werd lokaal extra verdoofd. Ik voelde niets meer. Het laatste uur heb ik de pijnpomp zo weinig mogelijk gebruikt.

Toen ik na afloop mezelf probeerde recht te zetten ging dat tot mijn verbazing relatief vlot. Het was een erg lange pijnlijke dag maar toch viel het veel beter mee dan ik had durven hopen. Aan de onderkant van de kin en hals zijn we die eerste sessie spijtig genoeg niet geraakt. Dat vond ik jammer maar dat is geen verwijt. Ik kan me niet inbeelden dat het sneller zou kunnen. Het best wel een prestatie om 8 uur aan een stuk aan iemands gezicht te werken met minimale pauzes.

Ik mocht niet met de auto rijden na de behandeling. Dat was ook helemaal niet mogelijk. Mijn gezicht en verstand waren compleet stijf en gevoelloos. In de lift thuis in het appartement zag ik dat het snot uit mijn neus stroomde, op mijn jas drupte en dan op de grond. Ik had het niet opgemerkt en gevoeld al helemaal niet.

Na de behandeling op vrijdag zag mijn gezicht er een beetje heel erg veel ontploft uit met veel wondjes en gele korsten die bleven hangen. Mijn lippen waren compleet stijf. Drinken ging met veel geslurp en praten was moeilijk. Zondagavond begon het plots zeer snel te beteren. Maandag en dinsdag gingen de laatste korstjes weg. Mijn lippen voelden nog een week lang stijf aan. De haartjes waren deze keer de eerste weken wel wegger dan weg.

6.4.3.2 Volgeboekt

Ik wou de volgende sessie elektrolyse boeken en die moet normaal gezien 6 weken na de vorige behandeling gebeuren. De eerste beschikbare sessie was pas binnen 4 maanden. Ik schrok me bijna een hartcrisis. Ik heb die sessie dan maar snel geboekt. Er werd mij verteld dat laser niet meer kan eens je begonnen bent met elektrolyse. Ik vond nog 3 sessies van 3 uur anderhalve maand later die heb ik dan maar snel ook geboekt.

Ik verkocht mijn auto om de volgende sessies te kunnen betalen. Het duurde erg lang voor de garage het geld overgemaakt had en ik had heel erg veel geluk dat de vrijdagen die ik wou boeken na de volgende sessie nog vrij waren.

6.4.3.3 Genitaal

Dit deel hoort eigenlijk helemaal onderaan mijn verhaal maar het hoort nu eenmaal bij elektrolyse. Ik ga er ook niet al te veel over zeggen. Ik had een gaatje in de planning gevonden van 3 uur en heb die sessie geboekt. Ik vroeg wat het beste was met die 3 uur elektrolyse te doen. Er werd besloten om aan de genitale zone te beginnen. Ik beet 3 uur op mijn tanden om het vooruit te laten gaan. Zo’n pijnpomp verdooft niet echt veel. Het helpt wel maar het zorgt eerder voor afleiding door “ruis” in je gedachten te brengen. Het maakt je lichaam ook wat slapper zodat je niet bij elke stroomstoot verkrampt. De elektrolyste was erg vriendelijk en met de juiste mensen gaat alles toch weer net iets vlotter.

Ik was van plan die namiddag te gaan werken. Dat was niet realistisch. Op de hoek bij de kliniek ging ik een pizza halen en dan reed ik naar huis. Ik meldde me af op het werk en viel in slaap tot de volgende morgen.

6.4.3.4 Gezicht 2

Ik had nog een gaatje in de planning gevonden met 3 uur in de voormiddag en 3 uur in de namiddag. Het was alweer even geleden dat er aan mijn gezicht gewerkt was en ik had die week naar niemand om te kijken. Ik zei tegen de elektrolyste dat ze niet naar pijn moest kijken en mocht doorwerken. Dat deed ze ook in de mate van het mogelijke. Ze is niet gek. In de voormiddag werd mijn snor gedaan. Die haren willen maar niet verdwijnen. Het deed enorm veel pijn en er zijn wat traantjes gevloeid. Ik heb de pijnpomp maximaal benut. Mijn maag lag helemaal overhoop en ik ging van superwarm naar ijskoud en omgekeerd. Ik kreeg een deken tegen de koude en dat hielp wel een beetje. Het saturatiealarm ging  om de haverklap af omdat ik steeds vergat te ademen. Op de middag werd ik naar de refter gebracht. Ik had het koud. Ijskoud. Ik dacht dat ik aan de grond ging blijven plakken. Ik kreeg een bord soep en voelde me even beter. Ik ben dan snel terug naar beneden gegaan en onder het deken gaan liggen en wachtte tot de pauze voorbij was. Na de middag werd de onderlip weggewerkt en de rest van het gezicht en hals. De pijn was compleet willekeurig. Het ene haardje deed superveel pijn en het volgende dan weer niet. De pijn was net iets beter dan de voormiddag. Het saturatiealarm ging weer de hele tijd af omdat ik vergat te ademen. Tijdens de behandeling vroeg ik waar het knopje van de pijnpomp was terwijl ik het in mijn hand had. Ik was compleet groggy. Het hele gezicht was gedaan in de voorziene 6 uur en daar was ik superblij mee. Ik wou de elektrolyste een knuffel geven maar ik durfde niet! Mijn lippen waren immens dik en er was veel rood in mijn gezicht maar deze keer waren er bijna geen korstjes of echte wondjes. Ik bedankte de elektrolyste 100 keer want ze had het echt super gedaan. Ik ben buitengewandeld met een beker koffie maar wat er met die koffie gebeurd is zal ik nooit weten. Mijn mama wachtte me buiten op in haar auto. Ik haalde wat spullen uit mijn auto en we zijn vertrokken. Zonder koffie. De volgende dag zocht ik in heel mijn auto naar de koffie om toch maar niet te morsen in mijn leasewagen. Maar geen koffie gevonden. Op het appartement van mijn mama heb ik deed ik mijn trui en winterjas aan en ging liggen onder een deken. Ik heb nog een uur liggen rillen van de koude. Dat was vast geen prettig zicht. Na een dosis spaghetti ging het beter. Mijn maag lag nog 2 dagen overhoop en mijn lippen waren een week stijf.

6.5 Logopedie

6.5.1 Eerste poging

6.5.1.1 Niet geloofd

Ik ging langs bij een logopediste. Ik dacht dat mensen die dagelijks professioneel bezig zijn met mensen zoals ik mij het gemakkelijkste zouden begrijpen. Ik was erg naïef. Ik was totaal niet voorbereid. Ik dacht dat zij mij op z'n minst informatie kon geven. Om mij op weg helpen. Om mijn leven op orde te krijgen. Om mezelf te kunnen zijn. Zo werkt dat nu eenmaal als je naar een specialist gaat. Daar betaal je voor. Om geholpen te worden. Ik werd echter genadeloos afgemaakt.

Ik kwam langs voor mijn werk waar ik nog een tijdje mannenkleding droeg. Voor ik uitleg kon krijgen moest ik eerst verantwoorden wie ik was en wat ik daar kwam doen. Ik probeerde met mijn eigen woorden de situatie uit te leggen. Ik had meteen door dat het een verloren zaak was. Ze geloofde helemaal niets van wat ik te vertellen had.

Ze maakte zich erg druk over welke operaties ik nog wou doen en over het feit dat een paar borsten niet bovenaan mijn prioriteitenlijstje stond. Dat ik niet boos word als ik verkeerd aangesproken word vond ze ook bijzonder vreemd. De situatie en onderwerpen werden steeds absurder. Het ging helemaal niet over logopedie. Ik moest ook van persoonlijkheid veranderen want wie ik was was duidelijk niet goed genoeg. Ik wist helemaal niet hoe ik moest reageren. Ik paste niet in een van de juiste transgenderhokjes. Ze noemde mij een "zo" iemand uit het "cosplay-circuit". "Ik judge niet" zei ze meerdere malen terwijl ze dat juist wel deed. Was dit de persoon die mij moest helpen?

Na de initiële barrage mocht ik dan toch wat tests doen zoals een verhaaltje vertellen. Het resultaat was dat ik een mannenstem had. Niet echt een verrassing. Daarna kreeg ik een vragenlijst. Sommige van de vragen kon ik niet beantwoorden want de dingen die er in stonden had ik nog niet geprobeerd of ervaren. Ik probeerde dat voorzichtig te vertellen maar toen zei ze "Zie je wel! Ik wist het wel! Laat het dan maar leeg!".

6.5.1.2 Niet goed genoeg

Ik kreeg te horen dat ik de logopedie niet zou volhouden en dat het weggegooid geld zou zijn omdat ik het toch niet goed meende. Dit alles vergezeld van een superbrede Amerikaanse glimlach. Ik had op dat moment geen plan B dus slikte ik alles maar en probeerde de schade te beperken.

Ik had gefaald. Als herkansing mocht ik 100 euro betalen voor een workshop iets meer dan een maand later. Daar zou ik dan kunnen zien hoe het er aan toe gaat met echte mensen. Ik heb me dan maar ingeschreven al was het maar om nieuwe mensen te leren kennen en misschien kwam het dan toch wel in orde. De workshop flopte en werd afgelast. Ik kreeg een email dat ik mijn geld ging terugkrijgen en dat was dat.

Ik was erg teleurgesteld. Het was alweer even geleden dat ik zo depressief geweest was. Ik kon weer niet helder nadenken. Ik had iemand anders moeten zoeken maar dat kwam niet in me op. Ik had weer stevige tunnelvisie. Ik was helemaal kapot.

6.5.1.3 NKO

Als ik dan toch met logopedie wou kunnen starten moest ik eerst naar een NKO arts gaan voor een voorschrift. Dit mocht ik bij eender welke NKO arts gaan halen en het was een standaardprocedure waar ik me geen zorgen over hoefde te maken. Eender welke NKO arts was goed. Ik belde naar het UZA voor een afspraak. Ik mocht een maand later langsgaan net voor de workshop gepland was. Net op tijd dus ideaal dacht ik. Toen kreeg ik de mail dat de workshop niet doorging.

De afspraak met het UZA lag vast dus ben ik toch maar gegaan om mijn voorschrift op te halen. Ik meldde me aan en wachtte tot het aan mij was. Het uur van de afspraak passeerde maar niemand kwam me halen. Na een tijdje kwam er toch iemand vragen wat ik nodig had. Ik zei dat ik een voorschrift logopedie nodig had. Toen er na een half uur weer iemand kwam vragen wat ik eigenlijk nodig had wist ik dat er iets niet in orde was. Uiteindelijk kwam er toch iemand me ophalen om wat tests te doen. Ik moest wat roepen terwijl er in mijn keel gekeken werd. Het duurde niet zo lang en stelde niet zo veel voor en tot dan verliep alles vlot.

Toen moest ik mij weer verantwoorden waarom ik daar was en wie mij gestuurd had. Ik vertelde wie me gestuurd had. Dat werd niet geloofd. "Dat is zeeeeeeer vreemd want ze verwittigt ons aaaaaaaltijd als er iemand komt en in jooooooouuuuuuw geval heeft ze dat niiiiiiiiiet gedaaaaaaaaaaan!" Ik kreeg een half ingevuld stuk papier mee en mocht beschikken. Na 2 maanden stond ik nog steeds nergens.

6.5.1.4 Tilt

Omdat ik niet serieus werd genomen en belachelijk gemaakt werd voelde ik mij compleet machteloos en vernederd. Ik had het gevoel dat ik het volledig verknald had en had weer bijzonder stevige tunnelvisie. Ik heb met zowat iedereen ruzie gemaakt. Ik heb domme dingen gedaan en ik heb domme dingen gezegd. Ik heb vrienden verloren. Na 45 kilo verloren te zijn kwamen er al snel terug 10 bij. Ik had het moeilijk. Ik had het vreselijk moeilijk. Mijn situatie verslechterde zienderogen en werd dramatisch.

6.5.1.5 Genoeg is genoeg

Ik kreeg een mail dat ik opnieuw contact moest opnemen met haar om de problemen recht te zetten. Dat vond ik bijzonder vreemd en ik werd erg nijdig. De respectloze manier waarop ik behandeld werd, de fouten die gemaakt werden en *ik* moest zelf contact opnemen om alles recht te zetten?  Ze had al mijn gegevens om mij te kunnen bereiken. Als ze enige intentie had om zaken recht te zetten en mij serieus wou behandelen dan had ze daar alle kansen toe gehad. Ik was razend woest maar het heeft me ook wakker gemaakt. Na 3 maanden was het genoeg en kreeg ik plots het lumineuze idee een alternatief te zoeken.

6.5.1.6 Gevaarlijk

Ik kan best begrijpen dat je niet met iedereen overeen komt. Dat moet gezegd kunnen worden. Je kan iemand wegsturen of doorverwijzen. Dat is allemaal acceptabel. Maar iemand in een sociaal moeilijke positie op zo'n manier te behandelen is ronduit gevaarlijk. Dat zeg ik met de meest oprechte minachting en niet om dramatisch te doen. Ik heb brokken gemaakt maar ik had goede vrienden die me er doorheen hielpen. Ik heb enorm veel geluk gehad met mijn psychologe en nieuwe logopediste die mij uit deze diepe put gesleurd hebben. Ik ben hen enorm dankbaar. Ze verdienen allemaal een medaille.

6.5.2 Tweede poging

Dit deel komt in werkelijkheid na de psychologe.

Ik was in het UZA voor een scan van mijn botten. Ik had mij al een week niet geschoren omdat ik de dag erna elektrolyse had. Ik zag er uit als een marginale schooier. Ik had geen make-up op en op mijn gezicht stonden overal willekeurige plukken haar. Mijn pruik maakte het alleen maar lachwekkender. Ik zag er vreselijk uit en schaamde me dood.

Toch werd ik aan de NKO-balie vriendelijk behandeld en ik werd meteen met mevrouw aangesproken. Ik had er wel een goed gevoel bij en ik hoopte voorzichtig maar vurig op een nieuwe kans en een nieuwe start.

Toch was ik zenuwachtig de eerste sessie. Ik hoopte dat ik niet weer naïef geweest was want het inschrijven was wel heel vlot gegaan. Hadden ze wel goed begrepen waarvoor ik kwam? Had ik meer moeten doen? Wie zou ik deze keer krijgen? Moest ik mijn verhaal weer helemaal opnieuw doen? Moest ik mij weer verantwoorden en mezelf bewijzen?

Ik zat in de wachtzaal en 2 mensen kwamen naast me zitten. Hoewel ze naast elkaar zaten vonden ze het nodig naar elkaar te roepen. Toen kwam er een moeder met kind in de wachtzaal. Mama1 begon een verhaaltje te lezen voor kind1. Dat moest natuurlijk luid want die andere 2 waren ook al aan het roepen. Toen kwam mama2 met kind2 en die moest natuurlijk ook een verhaaltje voorlezen. Uiteraard nog luider dan al die anderen tesamen. Toen kwamen er 2 kinderen met schoenen met rolletjes voorbij geskatet. Want schaatsen in een ziekenhuis is supernormaal. Toen mama3 arriveerde en ook een nummer ten beste wou geven werd ik eindelijk opgehaald. Ondertussen kon ik gitaar spelen op mijn zenuwen.

De eerste sessie moest ik alle tests weer opnieuw doen. Het bleef erg rustig en alles ging vlot. Deze keer werd ik wel geholpen bij het invullen van de vragenlijst. De sfeer bleef vriendelijk en rustig. Er werd mij niets verweten en ik werd met respect behandeld. Er zijn die dag niet veel nieuwe dingen gebeurd maar ik ging wel erg opgelucht en met een goed gevoel naar huis.

Ik had pech bij de volgende sessies. Ik was verkouden en mijn stem was helemaal krom. Toch hebben we er het beste van gemaakt. Ik probeerde vele oefeningen maar ik ben weinig creatief en het ging niet altijd even vlot om het beleefd uit te drukken.

Ik ga heel erg graag naar mijn logopediste. Ik ben geen goede studente maar ze is erg lief en ze geeft me het zelfvertrouwen om nieuwe dingen te proberen. Ik heb weer het gevoel vooruit te kunnen. Alles begint weer vlotter te verlopen. De stresskilootjes verdwijnen weer langzamerhand. Ik heb enorm veel geluk met haar. Het is niet te beschrijven wat sommige mensen kunnen en willen doen voor mij.

6.6 Psycholoog

Toegegeven, ik neem niet altijd de beste beslissingen. Ik had het al veel te lang uitgesteld. Ik had dan toch maar een transgenderpsychologie consult geboekt. Dat was enkele weken na de slachting bij de eerste logopediste. Ik had geen idee wat te verwachten. Ik zag het als een allerlaatste kans om mezelf te kunnen redden.

Wat moest ik precies vertellen? Als ik ziek ben krijg ik aan mijn dokter al niet uitgelegd dat ik een dag verlof nodig heb. Hoe moest ik dan mijn verhaal vertellen? Wat is belangrijk en is wat ik belangrijk vind wel belangrijk? Wat vindt zo’n psychologe belangrijk? Deze keer probeerde ik me voor te bereiden maar mijn verhaal bleef gewoon hetzelfde. Ik piekerde en deed geen oog dicht. Het voorval bij de logopediste speelde steeds als een heldere film in mijn gedachten af. De dag voor de consult ben ik van vermoeidheid in slaap gevallen.

Hierdoor was ik dan toch geen compleet wrak op de dag zelf. Ik was te vroeg in de kliniek. Ik nam plaats in de wachtruimte. Aan het onthaal waren ze aan het roddelen over iemand die te veel make-up gebruikt had en dat had problemen gegeven bij ontharing. Ik vroeg me af of ze wisten dat ik hen kon horen of dat het geen probleem was dat ik hen kon horen.

Het wachten duurde lang en ik was bijzonder zenuwachtig. Ik kwam steeds na het werk naar de laser en de laserspecialiste had me nog nooit in vrouwenkleding gezien. Ze kwam langs om te vragen of ik altijd zo’n kleding aan deed of dat het enkel was om naar de kliniek te komen. Dat was vast niet verkeerd bedoeld maar had ook niet bepaald een kalmerend effect. Ik barstte bijna in tranen uit omdat ik dacht dat niemand me ooit zou geloven.

Uiteindelijk was het dan zover. Ik verwachtte me elk ogenblik weer aan een "Awel wa komde gij hier doen?!" maar dat gebeurde gelukkig niet. Ik heb geen idee wat ik dan zou hebben gedaan. De eerste momenten werden mijn gegevens genoteerd. Alles leek bijzonder traag te gaan. Ik weet niet of dat werkelijk zo was. Ik probeerde vooral niet te vergeten adem te halen. Ik was erg bang. Ik was vreselijk bang. Ik ben een paar keer doodgegaan.

Daarna mocht ik mijn verhaal doen. Meestal als ik iets vertel en ik moet naar woorden zoeken of even nadenken dan valt er iemand mij in de rede en begint men snel over iets anders. Dat was nu niet het geval en dat was compleet nieuw voor mij. Ik probeerde zo veel mogelijk alles op volgorde te houden. 50 minuten waren snel op en ik had het gevoel niet genoeg gedaan te hebben. De week erop waren alle consultaties volgeboekt dus ik moest weer 2 weken wachten. Dat was enorm lang voor mij maar ik keek er wel naar uit. Er volgden nog een aantal sessies en ik vond het wel aangenaam te kunnen zeggen wat ik te zeggen had zonder onderbroken te worden. Mijn zelfvertrouwen kwam weer terug en ik kon mijn leven weer op punt stellen. Ik regelde mijn transitie op de gemeente, bij familie en vooral op het werk. Na een aantal sessies kreeg ik mijn verklaring genderdysforie en toestemming om naar de endocrinoloog te gaan.

Ik heb vele psychologen versleten. Ik ben blij een goede gevonden te hebben. Ik heb enorm veel geluk gehad. Ik heb waanzinnig veel geluk gehad. Ik kan me niet inbeelden wat er gebeurd zou zijn zonder haar. Ik probeer er niet te veel aan te denken.

6.7 Endocrinoloog

6.7.1 Hormonen

Ik maakte een afspraak en ging langs bij de endocrinoloog. Na nog eens kort mijn verhaal te  doen, waar ik eerlijk gezegd niet veel zin in had, werd er wat bloed afgenomen en andere metingen. Een paar weken later had ik de resultaten en alles was normaal. Ik miste enkel wat vitamine D. Ik kreeg hormoonremmers die na enkele dagen al werkten. Het gevoel in de genitale zone is sindsdien zo goed als weg. Na 2 maanden werd de dosis verhoogd en kreeg ik ook vrouwelijk hormonen.

6.7.2 Botscan

Voor ik met hormonen kon beginnen moest er nog eerst een scan genomen worden van mijn botten. Ik belde naar het UZA voor een afspraak. Ik mocht de week erop al komen. Ze vertelde aan de telefoon dat men iets ging inspuiten en na een aantal uren kon ik dan de resultaten krijgen. Ik moest niets voorzien of meebrengen. Een week later bood ik me aan op de afdeling nucleaire geneeskunde. Plots had ik een doorverwijsbrief nodig en men was er ook niet meer zeker van welke scan ik nodig had. Dat was allemaal bijzonder vreemd. De week ervoor wisten ze nochtans perfect wat ze gingen doen. Gelukkig had ik nog al mijn documenten in de auto liggen. Ik moest dan bij de dokter komen en na 10 minuten onder een scanner te liggen kon ik weer beschikken. Van een inspuiting was geen sprake meer.

7. Identiteit

7.1 Naam

Waar komt de naam Aya vandaan? Ik zou kunnen vertellen dat Aya Komichi een van mijn favoriete anime personages is. Ik zou ook kunnen vertellen dat de betekenissen van een van de bruikbare kanji's voor Aya "reden; logica; zin; natuurlijke manier van dingen" zijn. Dat beschrijft goed de atheïst die ik ben. Ik heb een hekel aan malafide organisaties zoals religies.

Dat is allemaal wel waar maar het komt al dan niet toevallig goed uit. Ik vind Aya gewoon een mooie en leuke naam.

7.2 Gemeente

7.2.1 Eerste contact

Mijn identiteitskaart was al 3 maanden vervallen zonder dat ik het wist en ik had ook geen bericht gekregen. Dat moest ik eerst oplossen. Ik ging naar het districtshuis in Berchem. Ik had ook mijn eerste verklaring meegenomen om mijn naam en geslacht aan te passen. De persoon aan het loket had duidelijk geen boodschap aan mensen zoals ik. Ik moest maar een transgender afspraak boeken op de website van Antwerpen. Ik zou binnen 5 dagen gecontacteerd worden.

7.2.2 Eerste verklaring

Na meer dan een maand kreeg ik dan eindelijk het bericht dat ik langs mocht gaan in het districtshuis van Deurne. Daar verliep de medewerking vlotter. Ik legde mijn eerste verklaring af en liet alvast mijn naam aanpassen. Op een half uurtje stond ik weer buiten en 3 weken later mocht ik mijn nieuwe identiteitskaart met mijn nieuwe naam in ontvangst nemen.

7.2.3 Definitieve verklaring

Na 3 maanden mocht ik langsgaan om mijn definitieve verklaring af te leggen. De akte werd opgemaakt. De computer wou niet meewerken. De printer deed het niet. Er ging vanalles mis. Het was voor de rest muisstil op de afdeling. De stoel en toog waar ik aan zat vielen net niet uit elkaar. Elke beweging die ik maakte deed het meubilair kraken en piepen. Het was erg gênant en ik probeerde op de duur niet meer te bewegen. Het duurde allemaal enorm lang.

Ze drukte een voorbeeld af van de akte en vroeg of het goed was. Ik zei dat het er goed uit zag. Ze bleef zwaaien met de akte en ik herhaalde dat het goed was. Ze bleef nog steeds zwaaien met de akte en ik had geen idee wat de bedoeling was. Ik vroeg me af of dit weer het einde was van de sessie en of ik weer een nieuwe afspraak moest maken. “En nu?” vroeg ik. Ze reageerde beledigd en liep toen weg om de definitieve akte af te drukken.

Toen alles dan toch uitgeprint en getekend was vroeg ze of ik een afspraak wou maken voor mijn nieuwe identiteitskaart af te halen. Ik zei dat ik zelf wel een afspraak zou boeken als de codes thuis aangekomen waren. "Nee, nee" zei ze, "dat is niet nodig want alles is klaar." Ik kon de dag erop mijn identiteitskaart al komen halen. Ik zei dat ik verbaasd was dat het niet weer 3 weken ging duren. Ik moest mij geen zorgen maken en ik kon de dag erop terugkomen.

Dat was 1 grote leugen. Het was een afspraak om een afspraak te maken om mijn nieuwe identiteitskaart aan te vragen en te maken. Waarom dat niet dezelfde dag kon is waarschijnlijk iets dat alleen een districtshuis-ambtenaar kan begrijpen.

7.2.4 Nieuwe aanvraag

Ik dacht dat ik mijn identiteitskaart kon gaan afhalen dus ik maakte mijn planning op het werk halsoverkop vrij en ik ging de dag erop terug.

Ik meldde me aan bij het loket en gaf mijn identiteitskaart en andere documenten af. De bediende bekeek mijn identiteitskaart en riep: "Madam, oew paz nog keldig! Nieuw niet noedig!" Hij wou me al meteen weer wegsturen want hij begreep niet waarvoor ik kwam. Gezellig. Ik kan maar weinig respect opbrengen voor dit soort situaties.

Ik had ook al meteen door dat Nederlands niet zo zijn ding was. Ik kreeg met moeite met handen en voeten uitgelegd wat ik daar kwam doen. Ik vroeg “Kan je eens goed naar mij kijken en luisteren en proberen in te schatten wat ik hier probeer te bereiken?” Het antwoord was “Oeh, iz voer zoewiets!”. “Ja”, zei ik, “het is voor ‘zoiets’.”.

Ik heb geen idee wat hij daarna allemaal aan het uitsteken was maar ik moest opnieuw dezelfde pasfoto afgeven, opnieuw dezelfde handtekening aanmaken en ik moest zelfs laten zien wat mijn nieuw rijksregisternummer was. Ik liet het document met rijksregisternummer zien en tot mijn verbazing begon hij dat over te typen. Ik vroeg mij af of hij Microsoft Paint had openstaan en de getallen op mijn identiteitskaart aan het overschrijven was. Zat ik niet ergens in een database? Moest hij niet beter weten dan ik wat mijn rijksregisternummer was? Ik kreeg uiteraard geen nieuwe identiteitskaart en moest weer 3 weken wachten.

Toen ik naar buiten wou gaan riep een medewerker luidkeels “Madam den oatgang is ni ier mor doar!”. Hoewel er bonuspunten verdiend waren met mij mevrouw te noemen was er toch ruimte voor verbetering in mijn humeur. Gelukkig was het meer dan een uur rijden naar mijn werk en tegen dan was ik alweer wat gekalmeerd.

7.2.5 Afhalen definitieve kaart

Ik ging naar het loket. Ik liet mijn documenten zien. Ik kreeg mijn nieuwe identiteitskaart en de bediende wenste mijn proficiat en ik kon gaan. Een mooie dag om niet te vergeten. Zo ging het toch in mijn gedachten. De werkelijkheid was toch weer helemaal anders...

Het is vreemd dat als ik ga solliciteren ik 4 talen moet kunnen spreken maar op een districtshuis moet je geen 2 volzinnen Vlaams achter elkaar kunnen zeggen. De bediende kon mijn kaart niet vinden. Nadat ik me kwaad gemaakt had zijn ze met meerdere personen mijn kaart beginnen te zoeken. Ik vind het erg vermoeiend dat ik door beleefd te blijven nooit iets gedaan krijg. Na een tijdje werd mijn kaart dan toch ergens gevonden. Ik heb geen idee waar mijn kaart uiteindelijk vandaan kwam. Was deze gebruikt om een kwikkelende tafelpoot recht te houden?

Ik vond het bijzonder jammer want dit was toch wel een dag waar ik leuke herinneringen aan wou overhouden. Ik had er erg naar uitgekeken. Ik had er héél erg naar uitgekeken. Ik ging met een rotgevoel naar buiten.

Ik wou in de auto een foto nemen van mijn nieuwe kaart en appen naar familie toen ik merkte dat ik mijn kaart niet meer had. Ik was zo opgefokt dat ik mijn kaart op de parking had laten vallen. Ik was helemaal in paniek maar vond al snel mijn kaart weer terug.

Het was inderdaad een dag om niet snel te vergeten...

7.3 Officieel

Op het laatst waren er nog 2 plaatsen waar ik nog niet Aya was. Werk en computerclub. Familie wist het ook al maar het was nog niet echt officieel. Bij de nieuwjaarsreceptie bracht ik de familie op de hoogte. Dat was geen verrassing.

Ik ging die week naar de computerclub maar er was bijna niemand. Dat vond ik vervelend. Ik heb mijn verhaal dan maar op mail gezet via gmail. De titel van de mail was "afscheid van…  (mijn vorige naam)". Hierdoor kreeg ik 2 weken lang reclame van Google voor de zelfmoordpreventielijn.

7.4 Werk

De dag dat ik naar de dokter ging voor transgenderinformatie had ik een teambuilding met mijn collega’s. Ik ben recht van de dokter naar de teambuilding gereden. Sommigen gingen karten en ik en anderen bleven op het terras wat babbelen. Na een tijdje gingen we naar binnen om te kijken hoe onze collega’s het er vanaf brachten. Toen we terug naar buiten gingen bleek dat ik mijn doktersbriefje met transgender-doorverwijzingen op de grond had laten vallen. Een collega gaf het terug. Niemand heeft nog een woord tegen me gezegd die avond dus ik vermoedde wel dat alles gelezen en voorgelezen was. De eerste weken had ik problemen maar na een tijdje begon het weer los te lopen. Er is dan een hele tijd niet veel bijzonders meer gebeurd.

Toen ik mijn baas officieel op de hoogte wou brengen mailde ik om een afspraak te maken maar ik kreeg onmiddellijk een out of office bericht dat hij heel de maand op huwelijksreis was. Dus moest ik nog een maand wachten. Dat vond ik best vervelend maar er was niets aan te doen. Toen hij net terug was hoorde ik dat er 2 dagen later een teammeeting was.

Ik maakte een afspraak. Door dat het doktersbriefje gelezen en voorgelezen was op de teambuilding was het niet echt een verassing meer. Hoewel het op zich niet erg is zit het me toch erg dwars. Je leest geen brieven van een ander. Maar misschien heeft het wel geholpen. Het was ofwel extreem dom ofwel geniaal. Op de teammeeting maakte ik het dan officieel. De bag erop ging Aya voor het eerst werken en niemand deed vervelend. Aya was een pak gelukkiger voelde zich niet meer schizofreen. Het is moeilijk te omschrijven. Alles is sindsdien niet 10 keer maar 100 keer beter.


8. Dankwoord

Sommige mensen hebben mij professioneel en/of als vrienden door moeilijk tijden geholpen en daar ben ik hen heel erg dankbaar voor. Ze zijn helemaal geweldig!